امشب خونه آجیم تنها بودم ، ساعت ۲ بود که برگشتم خونه ..
نمیدونم چطوری بیدار شم ساعت ۷ صبح 😐😐
ولی بخشی از کارایی که باید رو انجام دادم و خیالم راحت شد تا حدودی ..
من از اینایی نیستم که بگم تو تنهایی میترسم و کارام لنگ میشه و ..
ولی امشب یه لحظه به اطرافم نگاه کردم ، به سکوت حاکم بر خونه ..
گفتم اگه آدم تو سن هفتاد سالگی تک و تنها باشه چقدر بده ..
به عمه م فکر کردم ، به زن عموم ، به زن همسایه مون وقتی زنده بود ..
اینایی که اهل گوشی هم نبوده و نیستن ، تو تنهایی چیکار میکنن ؟!
یه بار از عمم پرسیدم جدی تو خونه چیکار میکنی ؟!
بسیار آدم اشکش دم مشکشی هست !! دل نااازک اماااا فوق جنگی😂😂
مثلا در عین حال که میتونه یه طایفه رو بشوره پهن کنه ، دل رحمه
اسم عموی خدابیامرزم که میاد اشکای حجم دار و بزرگ میچکه از چشاش
بدون اینکه زار بزنه و پلک بزنه ، یعنی چشاش یه ثانیه ای پر میشه
میگه دوتا از داداشام مرده باشن بعد من زنده ؟! ☹️
گفتم فکر کنم همش میشینی غصه بقیه رو میخوری گریه میکنی
گفتم عمه یه گوشی بخر سرگرم میشی لاقل ..
گفت عمه واقعا زنده بودن من به درد چی میخوره ؟! چه سودی دارم 🙁
گفتم نگو اینطوری ، و چقدر درک کردنشون سخته ..
تنها بودن تو خونه بدون گوشی ، خیلی سخته ، خیلییی ..
واسه همون روزای پیری هم که شده ، به ازدواج میشه فکر کرد !!
هرچند تضمینی نیست که تا اون موقع زنده بمونه یا کلا کنارت بمونه !!!☹️
چه میدونم ، ان شاءالله هر چی خیره برامون پیش بیاد !!